Najlepsze decyzje biznesowe Sergeya Brina
Najlepsze decyzje biznesowe kojarzone z Sergeyem Brinem były zazwyczaj podejmowane wspólnie z Larrym Page’em, a w późniejszych latach również z Erikiem Schmidtem, Sundarem Pichaiem i innymi liderami Google. Nie można uczciwie przypisać Brinowi wszystkich sukcesów przedsiębiorstwa. Jego znaczenie polegało jednak na tym, że przez wiele lat należał do niewielkiej grupy osób zatwierdzających kierunek rozwoju, sposób finansowania oraz granice podejmowanego ryzyka.
Pierwszą wyjątkowo dobrą decyzją było niesprzedawanie technologii wyszukiwarki istniejącej firmie internetowej. Brin i Page początkowo nie planowali budowania wielkiego przedsiębiorstwa. Próbowali zainteresować swoim rozwiązaniem podmioty, które mogłyby je kupić lub wdrożyć. Brak odpowiedniej oferty skłonił ich do samodzielnego rozwijania Google. Z perspektywy czasu odrzucenie możliwości szybkiego wyjścia okazało się znacznie cenniejsze niż jakakolwiek kwota, którą mogli wówczas otrzymać.
Równie ważne było zachowanie koncentracji na jednym kluczowym zadaniu. W pierwszych latach firma nie próbowała stać się portalem z wiadomościami, pogodą, czatem i rozbudowaną stroną główną. Brin i Page rozwijali przede wszystkim szybkość oraz trafność wyszukiwania. Pozwolili konkurentom walczyć o liczbę funkcji, podczas gdy sami doskonalili element decydujący o tym, czy użytkownik będzie chciał wrócić.
Kolejną doskonałą decyzją było udostępnienie wyszukiwarki bezpłatnie i zarabianie na działalności reklamowej. Firma nie pobierała opłaty za każde pytanie, nie sprzedawała abonamentu zwykłym internautom i nie ograniczała najlepszych wyników do płatnych użytkowników. Dzięki temu mogła szybko zwiększać skalę, a koszt działalności przenieść na reklamodawców zainteresowanych dotarciem do osób poszukujących konkretnych produktów lub usług.
Szczególnie wartościowe okazało się oddzielenie reklam od naturalnych wyników wyszukiwania. Reklamy miały być oznaczone, stosunkowo dyskretne i powiązane z wpisanym pytaniem. Decyzja pozwalała zarabiać bez całkowitego niszczenia zaufania do podstawowej usługi. Model rozliczeń oparty na kliknięciach dodatkowo powiązał przychód Google z mierzalnym zainteresowaniem użytkownika. Reklamodawca płacił za reakcję, a nie jedynie za samą możliwość wyświetlenia komunikatu.
Dobrą decyzją było także zbudowanie sieci reklamowej wykraczającej poza własną wyszukiwarkę. Dzięki AdSense właściciele zewnętrznych stron mogli udostępniać powierzchnię reklamową, otrzymując część wpływów. Google zyskało dostęp do znacznie większej liczby odbiorców, reklamodawcy mogli prowadzić kampanie w wielu miejscach, a wydawcy otrzymali prosty sposób monetyzowania treści. Powstał system, w którym rozwój partnerów zwiększał jednocześnie zasięg platformy.
Jedną z najbardziej dojrzałych decyzji personalnych było zaakceptowanie Erica Schmidta jako dyrektora generalnego. Brin i Page rozumieli technologię oraz zachowania użytkowników, lecz nie posiadali doświadczenia potrzebnego do zarządzania szybko rosnącą korporacją. Zamiast udowadniać, że poradzą sobie ze wszystkim samodzielnie, dopuścili do kierowania firmą osobę starszą i bardziej doświadczoną. Jednocześnie zachowali wpływ na produkty, technologię i kulturę organizacji.
Współpraca ze Schmidtem nie była całkowitym oddaniem władzy. Stanowiła przemyślany podział odpowiedzialności. Schmidt porządkował procesy, reprezentował firmę wobec partnerów i pomagał przygotować ją do giełdowego debiutu. Page oraz Brin nadal decydowali o kierunkach technologicznych. Dzięki temu Google mogło korzystać z profesjonalnego zarządzania bez przekształcania się w organizację całkowicie oderwaną od własnych założycieli.
Niezwykle trafną decyzją było również inwestowanie we własną infrastrukturę. Google nie mogło uzależnić swojego rozwoju wyłącznie od drogich, gotowych systemów dostarczanych przez zewnętrzne przedsiębiorstwa. Firma budowała rozproszone centra danych, tworzyła własne oprogramowanie i uczyła się obsługiwać awarie bez zatrzymywania całej usługi. Wydatki były ogromne, lecz z czasem infrastruktura stała się trudną do odtworzenia przewagą oraz podstawą późniejszych usług chmurowych i rozwoju sztucznej inteligencji.
Do najlepszych decyzji należało także przejmowanie firm, które wzmacniały przyszły ekosystem Google. Zakup Androida zapewnił przedsiębiorstwu pozycję w rozwijającym się świecie urządzeń mobilnych. Przejęcie YouTube pozwoliło uczestniczyć w gwałtownym wzroście internetowego wideo. Obie inwestycje były ryzykowne i wymagały dalszych wieloletnich nakładów, lecz uchroniły Google przed pozostaniem firmą zależną wyłącznie od komputerowej wyszukiwarki.
Bardzo ważnym wyborem było przeprowadzenie giełdowego debiutu bez rezygnacji z kontroli założycieli. Google zastosowało dwuklasową strukturę akcji, w której wybrane udziały zapewniały większą liczbę głosów. Brin wyjaśniał, że rozwiązanie miało chronić wartości i długoterminowy kierunek firmy przed presją na wykorzystywanie każdej krótkotrwałej możliwości zwiększenia zysku. Struktura ograniczyła wpływ zwykłych akcjonariuszy i może być krytykowana z punktu widzenia ładu korporacyjnego, ale dla Brina oraz Page’a była skutecznym sposobem zachowania strategicznej niezależności. Prospekt Google
Brin i Page podjęli także decyzję, aby nie uzależniać strategii od kwartalnych oczekiwań rynku. W liście skierowanym do akcjonariuszy zapowiedzieli, że będą oceniać przedsięwzięcia w długiej perspektywie i nie zamierzają dostosowywać działalności do sztucznie ustalanych krótkoterminowych prognoz. Takie podejście nie gwarantowało powodzenia każdego projektu, ale umożliwiało podejmowanie inwestycji, których rezultat mógł pojawić się dopiero po latach. Alphabet Investor Relations
Utworzenie Alphabetu w 2015 roku było próbą rozwiązania problemu wynikającego z rozrastania się Google w wielu kierunkach. Podstawowa działalność internetowa została oddzielona od autonomicznych pojazdów, badań zdrowotnych, projektów inwestycyjnych i innych eksperymentów. Każda jednostka mogła otrzymać własne kierownictwo, budżet oraz kryteria oceny. Brin jako pierwszy prezes Alphabetu zyskał możliwość skupienia się na przedsięwzięciach przyszłości, podczas gdy Sundar Pichai przejął codzienne zarządzanie Google.
Przekazanie coraz większej odpowiedzialności Pichaiowi również okazało się rozsądnym wyborem. Założyciele nie musieli przez całe życie zajmować tych samych stanowisk tylko dlatego, że stworzyli firmę. Wyłonili lidera, który znał organizację, potrafił kierować jej podstawowymi produktami i był zdolny przejąć odpowiedzialność za cały holding. Dzięki temu zmiana przywództwa nie wymagała gwałtownego zerwania z dotychczasową strategią.
Za jedną z najważniejszych współczesnych decyzji Brina można uznać powrót do aktywnej pracy nad sztuczną inteligencją. Po odejściu z funkcji wykonawczej mógł pozostać biernym akcjonariuszem. Uznał jednak, że rozwój modeli generatywnych może zmienić pozycję Google oraz przyszłość całej branży. Powrócił nie po to, aby odzyskać formalny tytuł, lecz aby wspierać zespoły techniczne pracujące nad Gemini. Wartość tej decyzji będzie można w pełni ocenić dopiero po latach, ale pozwoliła Google ponownie wykorzystać doświadczenie współzałożyciela w momencie strategicznego zagrożenia.
Najlepsze decyzje biznesowe Brina tworzą spójny wzór. Zamiast szybko sprzedać technologię, zachował udział w jej przyszłości. Zamiast samodzielnie kontrolować każdy proces, przyjął pomoc doświadczonego menedżera. Zamiast maksymalizować pierwsze przychody kosztem produktu, wybrał model oparty na masowej dostępności. Zamiast oddać kontrolę podczas debiutu giełdowego, zabezpieczył możliwość realizowania planów wykraczających poza jeden kwartał.
Największą wartość przyniosła mu zdolność rozpoznawania, czego nie powinien poświęcić w zamian za szybką korzyść. Kapitał można pozyskać ponownie, produkt przebudować, a stanowisko przekazać następcy. Znacznie trudniej odzyskać utraconą kontrolę, zaufanie użytkowników lub pozycję w technologii kształtującej następną epokę. Właśnie wybory dotyczące tych niewidocznych aktywów okazały się dla Brina najbardziej dochodowe.
Największe inspiracje Sergeya Brina
Największe inspiracje Sergeya Brina nie pochodzą z jednego źródła. Ukształtowało go połączenie rodzinnego szacunku dla nauki, doświadczenia emigracji, swobody amerykańskiej edukacji, spotkań z wybitnymi badaczami oraz literatury pozwalającej wyobrazić sobie świat, który jeszcze nie istnieje. W jego przypadku inspiracja rzadko ograniczała się do podziwiania drugiej osoby. Zwykle prowadziła do postawienia problemu, który można było samodzielnie zbadać.
Pierwszą inspiracją był ojciec, Michael Brin. Jako matematyk pokazywał synowi świat oparty na logicznych zależnościach, dowodach i precyzyjnym rozumowaniu. Nie chodziło jedynie o naukę wykonywania obliczeń. Matematyka uczyła, że nawet bardzo złożony problem może posiadać strukturę, którą da się odkryć. Ten sposób patrzenia stał się później szczególnie przydatny podczas analizowania ogromnych zbiorów danych.
Matka, Eugenia Brin, reprezentowała praktyczny wymiar nauki. Jej praca badawcza związana z NASA pokazywała, że wiedza może służyć przedsięwzięciom wykraczającym daleko poza codzienne doświadczenie pojedynczego człowieka. Dzięki obojgu rodzicom Sergey dorastał w przekonaniu, że nauka nie jest wyłącznie szkolnym przedmiotem. Może stać się sposobem uczestniczenia w projektach, które poszerzają granice ludzkich możliwości.
Inspiracją była również odwaga rodziców, którzy zdecydowali się opuścić Związek Radziecki. Nie mogli wiedzieć, czy po wyjeździe odzyskają stabilność zawodową ani jak szybko odnajdą się w nowym kraju. Zaryzykowali jednak dotychczasowe życie, aby ich rodzina otrzymała większą swobodę. Dla Brina była to lekcja pokazująca, że bezpieczeństwo nie zawsze polega na pozostaniu w znanym miejscu. Czasem wymaga porzucenia warunków ograniczających przyszłość.
Doświadczenie dorastania pomiędzy dwoma systemami pozostawiło w nim głęboką świadomość znaczenia wolnego dostępu do wiedzy. W ZSRR informacje mogły być kontrolowane przez państwo, a pochodzenie człowieka wpływało na jego możliwości edukacyjne. W Stanach Zjednoczonych Brin zobaczył środowisko, w którym mógł korzystać z komputerów, rozwijać zainteresowania i konkurować na podstawie swoich umiejętności. Można wnioskować, że właśnie ten kontrast wzmacniał jego późniejsze przekonanie o wartości powszechnej dostępności informacji.
Ważną rolę odegrała edukacja Montessori. System ten zachęca dzieci do samodzielnego wybierania aktywności, poznawania przez działanie i rozwijania własnego tempa nauki. Brin nie przedstawiał go jako jedynego źródła późniejszych osiągnięć, ale jego zamiłowanie do niezależnego poszukiwania dobrze odpowiadało takiemu modelowi. Co ciekawe, do szkoły Montessori uczęszczał również Larry Page. Obaj od najmłodszych lat zetknęli się więc z nauką, która nie ograniczała się do wykonywania jednakowych poleceń.
Kolejnym źródłem inspiracji stał się sam komputer. Dla Brina nie był on wyłącznie urządzeniem służącym do wykonywania wcześniej określonych zadań. Umożliwiał sprawdzanie koncepcji, automatyzowanie analiz i obserwowanie rezultatów własnych pomysłów. Kod pozwalał zamienić abstrakcyjne rozumowanie w działający system. Dzięki temu matematyczna zależność mogła przestać być zapisem na papierze i zacząć wpływać na zachowanie prawdziwych użytkowników.
Ogromne znaczenie miało środowisko Stanforda. Brin znalazł się wśród naukowców zajmujących się algorytmami, bazami danych, interakcją człowieka z komputerem i powstającym Internetem. Uczelnia zapewniała nie tylko wiedzę, lecz także dostęp do ludzi gotowych traktować niezwykle ambitne pomysły studentów poważnie. Profesorowie tacy jak Héctor García-Molina, Rajeev Motwani, Terry Winograd, Jeffrey Ullman i David Cheriton tworzyli otoczenie, w którym trudne pytanie mogło stać się początkiem projektu badawczego.
Inspiracją dla samego mechanizmu oceny stron był akademicki system cytowań. W nauce znaczenie publikacji można częściowo oceniać na podstawie tego, jak często i przez kogo jest przywoływana. Przeniesienie podobnego sposobu myślenia na sieć pozwoliło potraktować odnośniki jako formę rozproszonej rekomendacji. Był to przykład niezwykle twórczego zapożyczenia: rozwiązanie nie powstało z całkowicie nowej idei, lecz z dostrzeżenia, że zasada stosowana w jednej dziedzinie może rozwiązać problem występujący w innej.
Najważniejszą osobistą inspiracją okresu studiów stał się Larry Page. Brin nie potrzebował współpracownika, który zawsze będzie potwierdzał jego zdanie. Page kwestionował założenia, rozwijał odmienne koncepcje i zmuszał go do dokładniejszego uzasadniania własnych opinii. Ich rozmowy bywały głośne i pełne sporów, lecz intelektualne napięcie prowadziło do lepszych rezultatów. Page inspirował Brina nie przez bezwarunkową zgodę, ale przez stawianie mu oporu na odpowiednio wysokim poziomie.
Brin wspominał, że spośród różnych projektów badawczych dostępnych na Stanfordzie przedsięwzięcie Page’a wydało mu się najbardziej ekscytujące. Powodem była nie tylko interesująca technologia. Internet reprezentował rosnący zasób ludzkiej wiedzy, a próba zrozumienia jego struktury otwierała problem o niemal nieograniczonej skali. Projekt łączył więc matematykę, dane i możliwość stworzenia narzędzia przydatnego dla ogromnej liczby ludzi. Wired
Spośród konkretnych postaci szczególnie mocno inspirował Brina Richard Feynman. Nie chodziło wyłącznie o jego osiągnięcia w fizyce. Brin podziwiał szerokość zainteresowań Feynmana i jego pragnienie łączenia roli naukowca z twórczością artystyczną. Dostrzegał w nim współczesną wersję człowieka renesansu, który nie pozwala, aby sukces w jednej dziedzinie zamknął go na pozostałe. Taka postawa podpowiadała Brinowi, że spełnione życie może obejmować więcej niż jedną specjalizację. Academy of Achievement
Pośrednim ideałem był także Leonardo da Vinci. Brin wspominał go właśnie w kontekście zainteresowań Feynmana. Leonardo symbolizował możliwość łączenia naukowej obserwacji, inżynierii, sztuki i wyobraźni. Nie był dla Brina modelem przedsiębiorcy, lecz dowodem, że ludzkiego umysłu nie trzeba ograniczać do jednego zawodu. Wpływ tej inspiracji można dostrzec w jego zainteresowaniu projektami wykorzystującymi jednocześnie programowanie, wzornictwo, biologię i konstrukcje mechaniczne.
Duże znaczenie miała literatura science fiction, szczególnie twórczość Neala Stephensona. Brina fascynowały opowieści potrafiące rozpoznać konsekwencje technologii, zanim stały się one oczywiste dla społeczeństwa. Fantastyka nie służyła mu jedynie jako forma odpoczynku. Działała jak laboratorium przyszłości, w którym można obserwować możliwe przemiany komunikacji, tożsamości, władzy i relacji między człowiekiem a maszyną.
Inspiracją dla Brina byli także naukowcy pracujący poza centrum zainteresowania mediów. Jego zaangażowanie w Breakthrough Prize wynikało między innymi z przekonania, że badacze dokonujący fundamentalnych odkryć powinni otrzymywać uznanie porównywalne ze sławą sportowców czy gwiazd kultury. Chciał pokazywać młodym ludziom, że naukowiec również może być bohaterem, a rozwiązanie trudnego problemu zasługuje na publiczne świętowanie.
Z czasem źródłem inspiracji stały się dla niego również możliwości nowych technologii. Autonomiczne pojazdy, badania biologiczne, sterowce, urządzenia ubieralne i sztuczna inteligencja interesowały go dlatego, że znajdowały się na granicy między tym, co wykonalne, a tym, co wciąż przypomina fantastykę. Nie wszystkie takie przedsięwzięcia kończyły się powodzeniem, ale każde pozwalało sprawdzić, czy granica technicznych możliwości rzeczywiście przebiega tam, gdzie powszechnie ją umieszczano.
Najnowszą wielką inspiracją Brina stał się rozwój generatywnej sztucznej inteligencji. Postęp był dla niego na tyle znaczący, że porzucił spokojniejsze życie poza codzienną działalnością Google i ponownie zaangażował się w pracę techniczną. Nie zainspirowała go konkretna pozycja ani możliwość zdobycia kolejnego tytułu. Przyciągnęło go poczucie, że pojawił się problem mogący otworzyć całkowicie nowy etap informatyki.
Największe inspiracje Sergeya Brina tworzą charakterystyczne połączenie. Od rodziców otrzymał szacunek dla wiedzy i przykład odważnej zmiany. Od edukacji swobodę samodzielnego poszukiwania. Od Stanforda narzędzia oraz intelektualne otoczenie. Od Page’a wymagającego partnera. Od Feynmana wizję wszechstronnego życia, a od fantastyki zdolność patrzenia poza teraźniejszość.
Jego historia pokazuje, że inspiracja nie musi prowadzić do kopiowania swojego bohatera. Najbardziej wartościowy wpływ poszerza zakres pytań, które człowiek odważa się zadać. Brin nie próbował zostać drugim Feynmanem, Leonardem ani własnym ojcem. Wziął od każdego z tych źródeł inną część sposobu myślenia, a następnie połączył je w drogę, której wcześniej nie przeszedł nikt inny.
Brak produktów w koszyku.